Pare pare parçalanmayan nefsin terbiyesi zordur.
Didik didik etmedikçe, en ince ayrıntısına girmedikçe nefis nasıl terbiye olsun.
Tek kelimelik, dost mu düşman mı belli olmayan, dost görünümlü düşmanını iyi tanıyacaksın ki düşmanın değil dostun yapasın.
Nefisten dost olur mu demeyin, terbiye edilmiş bir nefis dost olmaya meyillidir.
Allah dilerse olur. Kul gayret ederse Allah diler.
İnsan bildiğinden korkmaz ya da az korkar ya da tedbirini alır kendini korur. Nefsin seni alt edeceği, saldıracağı, tuzağa düşüreceği noktaları iyi bilsen korkmazsın. Az korkarsın. Korursun kendini savunursun.
Tedbirini alır zayıf yönlerine destek oluşturursun. Ama düşmanı zayıf görmeyeceksin, savaştığın şeyi iyi bileceksin, onu iyi tanıyacaksın ki korumanı iyi yapasın.
Didik didik pare pare edilmemiş nefis zor zapt edilir.
Sen kolay zannedersin ama şeytan ayrıntıda gizlidir.
Bir kıyafetin yırtılması için tek bir çivi yeter.
Çivi fabrikasına düşmeye gerek yoktur.
Kısıtlı zamanın, çeşiti bol imtihanıdır nefis terbiyesi.
Şimdi düşünüyorum da bir yönünü terbiye ettim zannettiğin yön neden en ufak ya da zorlu zamanda çıbanbaşı gibi çıkar.
Kökü kalmış diye değilimdir.
Koca ağaçların tohumu minnacık çekirdek değil midir?
Kolay mı bir şeyi pare pare inceleyip düzenlemek. Yazlık kışlık kıyafet ayırırken bile iflahı sökülen insanlarız, nefsimizi mi kolay temizleyeceğiz.
Zor. Zor kardeşim zor. Ama imkansız değil.
Olduğu kadarın en güzeli, en temizi ve en terbiyelisi yakışır inanana.
Aksi mümine ya dar gelir ya bol.
Oturmaz üstüne.
Lime lime edilerek yapılan terbiye çokça emek, çokça zaman ve belki büyük ihtimalle çokça acı gerektirir ama temiz iş olur.
Ayrık otu sökülünce, yerine güller misler dikilir.
Nefis anlamına bile bakınca bir sözcüğe kaç anlam sıkışmış görürsünüz.
Anlamı böyle olanın kendisi nasıldır sorarım size?
Pare pare yapılan, ince işçilik isteyen her işte olduğu gibi nefis terbiyesi de, emek, zaman, İrade, tecrübe, sebat, istikrar, bilgi, sevgi ve birçok özelik gerektirir.
Allah bizleri bu özelliklerle yaratıldığına göre; terbiye edilen her nefis zerresi, bir özelliğin patlayıp açığa çıkması demek değil midir?
Düşmanın bile merti makbulken, bizi sinsice kullanan nefsimize alet olmayalım…
